ABD, İran’ın darbelerinden korunmak için hava ve hava savunma teçhizatını El-Harc ve El-Ezrak üslerine taşıdı. Ancak bu üslerin yakıt ikmal zincirinin tespit edilip hedef alınması, yeni bir zaafı İran’ın ABD’ye yönelik operasyonları için fırsata dönüştürdü.

Welayet News - 40 gün süren savaş boyunca İran’ın sınırlarına yakın üslere (Katar, Kuveyt ve Doğu Suudi Arabistan’da, sınırda 600-700 kilometreden az mesafede bulunan üsler) indirdiği ilk darbeler, bu üsleri ağır şekilde savunmasız bıraktı. Bu üslerin savaş kapasitesindeki belirgin düşüş, ABD komutanlığını temel bir çözüme sevk etti: Çölün derinliklerine taktiksel çekilme.

Böylece en kritik hava ve hava savunma teçhizatları, Suudi Arabistan’daki uzak El-Harc ve Ürdün’deki El-Ezrak üslerine nakledildi. Bu intikal, İran sınırlarından uzaklaşmak anlamına gelse de İran füzelerine karşı reaksiyon süresini artırıyor ve eş zamanlı olarak personel ile teçhizat üzerindeki baskıyı hafifletiyordu. Varlıkların bu iki üsse taşınmasıyla yeni bir gerçeklik doğdu: El-Harc ve El-Ezrak etrafındaki emsalsiz hava savunma sistemi yoğunluğu ve çok katmanlı savunma, bölge semalarını en güvenli hava sahalarından birine dönüştürdü.

Füze Tespiti İçin Yeni Hava Ağı

Ancak daha ilginç olanı, önceki saldırılarda kara konuşlu radarlarının büyük bölümünü kaybeden Amerikalıların, İran topraklarından fırlatılan füzeleri tespit ağını ilk kez tamamen hava unsurları üzerine kurmasıydı. Bu paradigma değişimi taktiksel bir yaratıcılığa işaret etse de beraberinde yeni bir zafiyet getirdi.

Yeni hava ağı; MQ-9 ve MQ-4 gibi insansız hava araçları, İsrail rejiminin keşif uçakları ve diğer yandan E-11, E-3 ve E-2D tipi insanlı uçakların bir bileşiminden oluşuyordu. Bu düzenleme, bölge hava savunmasında tamamen yeni bir modeldi; zira statik ve sabit sistemlerin aksine, vurulacak belirli ve öngörülebilir hiçbir nokta bırakmıyordu.

İran operasyon ekipleri için bu hareketli ve entegre ağ, görevi imkansızın sınırına getiriyordu; nitekim hem uçuş rotaları tespit edilemiyordu hem de entegre ağın yapısı eşi benzeri görülmemiş ve karmaşıktı. Uzak üslere yönelik birkaç füze operasyonu düzenlendi ancak sonuçlar pek tatmin edici olmadı.

İran’ın Yaklaşım Değişikliği: Yakıt İkmal Zincirinin Hedef Alınması

Bu taktiksel tıkanıklığın ortasında yaşanan yaklaşım değişikliği her şeyi değiştirdi. İstihbarat ve operasyon ekipleri, doğrudan fırlatma rampalarını imha etmeye odaklanmak yerine, uzak üslerin destek ağını ve yakıt ikmal zincirini hedef almaya karar verdi.

Bu kararın mantığı basit ama akılcıydı: Uzun mesafeye rağmen El-Harc ve El-Ezrak’ta konuşlu savaş uçakları ve AWACS’lar görevlerini sürdürebilmek için havada yakıt ikmaline bağımlıydı. Üslerin kendisi nüfuz edilemez görünse de havada veya üsler arasında seyir halinde olan tanker uçaklar, bu karmaşık ağın hassas noktasını oluşturuyordu.

Bu tıkanıklığı aşma planı, aylarca süren kesintisiz istihbarat ve takibi gerektirdi. Tanker uçakların uçuş modelleri, zamanlamaları, devir teslim rotaları ve hatta yakıt bakım ve kontrol ünitelerinin konuşlandığı yerler tek tek kaydedildi.

Hibrit Operasyon ve Askeri Tanker Uçaklarına Darbe

Kapsamlı ve hibrit operasyon başladı. Bu sınırlı zaman diliminde çok sayıda kamikaze İHA ve füze, eş zamanlı olarak bu zincirin farklı noktalarını hedef aldı.

Sonuç ilk öngörülerin ötesindeydi: 7 askeri tanker uçak ağır hasar aldı; bunlardan 2’si tamamen imha oldu ve enkazları çölde kaldı.

THAAD ve AWACS’ın İmhası; Destek Merkezinin Devre Dışı Kalması

Ancak bu, zayiatın sadece bir bölümüydü. En pahalı ve hassas füze savunma teçhizatlarından biri sayılan en az bir THAAD hava savunma sistemi tamamen kullanılmaz hale getirilerek imha edildi. Bir AWACS uçağı da aynı dalga sırasında hedef alınarak düşürüldü.

Hava operasyonlarının sürekliliğinde hayati rol oynayan tanker bakım ve kontrol merkezi ağır hasar alarak fiilen devre dışı kaldı. ABD güçlerinin konakladığı binalar dahi bu saldırılarda yıkıldı veya ağır hasar gördü; bu da yüksek hassasiyeti ve kritik konumların eksiksiz bilindiğini gösterdi.